Sien kroop in de pen: het kampverslag uit Westerlo

Op kamp gaan met de jeugdbeweging, het is toch iets speciaals. Al is dat bij ons, Akabe Funk (Anders Kan Best en Fascinerend UNieK), nog dat tikkeltje specialer. Waarom dan?! Wij zijn een scouts voor kinderen en jongeren met een mentale en/of fysieke beperking en samen met mijn 30 medeleiders en -leidsters heb ik de eer en het genoegen om leiding te mogen geven aan deze unieke gasten.

Zo vertrokken we met onze leidingsploeg op 10 juli richting het verre Westerlo (alles wat buiten West-Vlaanderen ligt, staat gelijk aan ver) om op voorkamp te gaan, zodat wanneer onze gasten de volgende dag zouden aankomen, de kampplaats pico bello in orde zou liggen. Daar aangekomen begonnen we met volle goesting al onze tenten op te zetten, tot bleek dat we van een geleende tent stokken tekort hadden (miniramp numero uno), maar niet bij de pakken blijven zittend, vertrokken er een paar terug naar ons geliefde West-Vlaanderen om de resterende stokken op te gaan halen. Na heel wat gezwoeg die avond/nacht slaagden we er in toch alles op tijd klaar te krijgen eer onze leden arriveerden.

Helaas bleef het dit kamp niet bij die ene miniramp… Zo kregen we op dag 2 te maken met een heuse storm waarbij we onze leden mochten evacueren, we de koer mochten kuisen in de gietende regen om toch maar geen regen binnen te krijgen en ons grasveld in een moeras veranderde.

Maar ook daarna bleven we helaas niet van rampen gespaard.

Plots vielen een aantal van onze leden en leiding ziek: van overgeven tot ijlen tot koude koorts tot diarree, zowat alles maakten we mee. Bleek er één een voedselvergiftiging opgelopen te hebben. Gelukkig kwam iedereen er weer bovenop dankzij de goeie zorgen van ons eigen geïmproviseerde medische team.

Ook van de leuke beestjes in de haren bleven we niet gespaard…, maar ook teken kwamen aan de beurt (en wie was de ongelukkige voor de tekenbeet? Ja, jullie kunnen het al raden…). Na de eerste dagen storm, kregen we de laatste dagen te maken met een ware hittegolf (ja, we zijn toch ook nooit content he!) waardoor we genoodzaakt waren de platte rust wat te verlengen omdat het onverantwoord was om over de middag buiten te spelen in die warmte.

Maar gelukkig waren er ook momenten die die minirampen in het kwadraat al snel deden vergeten.

Zo verschenen tranen van geluk bij onze jaarlijkse kampvuurzangstonde: onze gastjes zo gepassioneerd zien staan zingen en dansen op Samson en Gert of elk hun eigen versie zien brengen van dat nieuwe liedje van K3 of Mega Mindy (na tien dagen Studio 100 heb je het ook wel even gezien), het doet wat met een mens.                                                                                Of wanneer ze trots hun eerste sjorringen komen showen.
Of wanneer je ze zo gedreven ziet opgaan in het bosspel.
Of wanneer ze tijdens de kampthematoneeltjes aandachtig ziet kijken naar de avonturen van de familie Flinstone.
Het zijn allemaal momenten waarop je als leiding denkt: en daarom doe ik het.

Zo zie je een kamp om in de geschiedenisboeken te schrijven, alles dat kon fout lopen, is fout gelopen. Maar tevens ook een echt funktastisch kamp, een kamp om U tegen te zeggen.

Ik kan al niet wachten om weer aan het nieuwe werkjaar te beginnen met al onze unieke en fascinerende leden, onze leden die door hun eigenste eigen te zijn ons, de leiding, tot een betere versie van onszelf maken.

(Sien Vandevelde)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>